|
به دلیل پاره ای از مسائل شخصی و نزدیک شدن به سالهای سرنوشت ساز زندگی ام این وبلاگ را به مدت دو سال به روز رسانی نمی کنم ... با تشکر از همه عزیزان! + نگاشته شده در شنبه نوزدهم مرداد 1387 12:6 توسط قلب پرستو |
دو نیمه ی خاموش دو نیمه ی خسته دو شعر نخوانده دو بغض شکسته دو نیمه ی آبی دو نیمه ی دریا دو نیمه ی مهتاب دو نیمه ی رویا دو نیمه ی شاعر دو نیمه ی عاشق دو نیمه ی گریه دو نیمه ی هق هق دو نیمه ی خورشید دو نیمه ی روشن دو نیمه ی تنها یکی تو یکی من تویی که گذشتی منم که نشستم تویی که تکیدی منم گر شکستم منم گر نگفتی: اسیر ملالم! بهار سکوتم! خزان خیالم! منم که نگفتی چگونه بخوانم ؟ چگونه بمیرم؟ چگونه بمانم؟ چگونه نشستی در آن شب ماتم؟ به سوی همیشه به بغض دمادم گذشتی و گفتی : دو نیمه ی سیبیم اگرچه جداییم اگرچه غریبیم! + نگاشته شده در چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387 19:6 توسط قلب پرستو |
السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین(ع) آقا جون!! من که هرچی زور زدم دعوتمون نکردی ... اما رفیقم داره میادااااا!! آقا جونم!! رفیقمه هااااااااا!! اول خدا بعدش به تو سپردمشا! ایشاا... دفعه بعد مارو دعوت کن !! تو که بزرگی تو که ماهی تو که آقایی ... بیاو در حق ما هم مهربونی کن!! تو رو خدا نذار انقدر سماق بمکیم ... حالا که رفیقمونو میخوای باشه !! اشکال نداره!! من و اون نداریم که .... انگاری من دارم میام پیشت ... خوش بگذره بهت حنا خانوم!! مارو یادت نره !! + نگاشته شده در چهارشنبه نهم مرداد 1387 0:29 توسط قلب پرستو
نخستین باری که یکدیگر را دیدیم .. نخستین باری که با هم حرف زدیم .. نخستین باری که با هم بودیم … نخستین باری که از هم جدا شدیم و من دلتنگت شدم … و نخستین باری که برایت گریه کردم این نخستین بارها بیش از هر چیز دیگری یادم می آید … نخستین باری که گفتی دوستم داری نخستین باری که گفتم دوستت دارم و نخستین باری که عشق را فهمیدم عشق تو همیشه با من است حتی بیش از خودت من همه آن نخستین بارها را به یاد دارم اما آنکه بیش از همه در یادم مانده است نخستین باری است که عاشق شدم عاشق تو که نخستین و آخرین رویای من بودی …. + نگاشته شده در پنجشنبه سوم مرداد 1387 1:1 توسط قلب پرستو |
این شعر قشنگ رو تقدیم میکنم به بهترین دوستم: هانیه ! که تو همه چی زندگیم پایه بوده و هست .... امیدوارم که ارزش رفاقتمون رو بدونه ... گاهی وقت ها غبطه می خورم که آیا دیگری می تواند تو را بیش از من خوشبخت کند؟ این تنها تردید من است می دانم زیباترین نیستم جالب ترین هم نیستم و خیال انگیزترین اما می دانم که هر چه زمان بگذرد تو هرگز کسی را نمی یابی که مانند من دوستت داشته باشد اینگونه شادمانه و بی پروا که من دوستت دارم! + نگاشته شده در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387 0:46 توسط قلب پرستو |
چه رازی است که وقتی با تو هستم زمان چنین به پرواز در می آید و زمانی که از تو دورم عقربه ها چنین آهسته قدم برمی دارند گذشت زمان به حضور تو پیوند خورده است دیگر به ساعت نیازی نیست این زمان جدید من است دوری یا نزدیکی تو زمان مرا رقم می زند و عمر مرا پیش می برد دوستت دارم! + نگاشته شده در چهارشنبه نوزدهم تیر 1387 13:44 توسط قلب پرستو |
روی دفترهایم روی میز تحریرم ، روی درختان روی ماسه ، روی برف . . . . . . . . . . . . . نام تو را می نویسم ! روی همه صفحه های خوانده شده روی صفحه های سفید روی سنگ و خون و کاغذ یا خاکستر . . . . . . . . . . . نام تو را می نویسم ! روی جنگل و کویر بر آشیانه ی گلهای طاووسی . . . . . . . . . . . نام تو را می نویسم ! روی همه تکه پاره های آسمان لاجوردی روی مرداب ، این آفتاب پوسیده روی رودخانه ، این ماه زنده . . . . . . . . . . . نام تو را می نویسم ! و به نیروی یک واژه زندگی را از سر میگیرم من برای شناختن و نامیدن تو پا به جهان گذاشته ام ----------------------- ای . . . پل الوار توی این سه نقطه اسم یه چیز دیگه رو نوشته بود ، اما من اسم سینه سرخ عاشقم رو می نویسم ، امیدوارم که همیشه عاشق بمونه ... این تنها آرزوی من برای اونه . . . همه دنیا فدای نگاه زیبایش! این هم یه دوبیتی از زبون پرستوی وجودم برای تک ستاره آسمان قلبم .. لب دریای یادت ، پر گرفتم به سوی عالمی دیگر گرفتم به سمت آسمان آبی عشق از آن بالا و بالاتر گرفتم
+ نگاشته شده در شنبه هشتم تیر 1387 12:1 توسط قلب پرستو |
بانویی پیشگو و غیب بین به سخن در آمد : از محبت برایمان بگو! پیامبر سر بلند کرد و با دلسوزی و عشق به جمعیت نگریست. همه را سکوتی نیازمندانه دربر گرفته بود. به صدای بلند سخن گفت: محبت شما را در برمیگیرد چنانکه خوشه،دانه های گندم را. غربالتان میکند تا پاک شوید و آسیابتان میکند تا چون دانه های سفید برف جلوه کنید و با اشک خود خمیری مهیا ساخته و بر آتش مقدس عرضه میکند تا از وجود شما نان مقدسی بسازد بر مائده ی الهی. این همه را محبت میکند تا اسرار قلوبتان را ادراک کنید و اینگونه پاره ای از قلب هستی شوید. آنگاه که سر بر بالین نهادید و به آرامش و لذت برخورداری از محبت بسنده کردید خوب است در پوشش خود روید و از خرمن محبت به عوالم دور پرکشید.............................. ....به آنجا که می خندید اما همه وجودتان خنده نیست گریه میکنید اما همه وجودتان گریه نیست. محبت هیچ ندارد و در تملک هیچ کس در نمی آید زیرا محبت را تنها محبت کفایت میکند. و تو هرگاه عشق ورزیدی نگو: خدا در قلب من است .بگو: من در قلب خدا هستم.... با این همه مپندار که میتوانی بر تمام مجاری محبت دست یابی زیرا اگر او تو را شایسته یابد همه شاهراههایش به تو خواهد نمود. و تو هر گاه عشق ورزیدی و از سرچشمه های وجودت در دانه های محبت سرازیر شد ، باید چنین باشی: ذوب شوی همچون جویبار روان... گوش شب را با نغمه ات بنوازی و از دردهای نهفته درعواطف انسانی خبر دهی . آنگاه که با همه وجود به درک حقیقت محبت رسیدی ، ادراکت روحت را زخم زند،خونت روان شود و تو خوشنود باشی................ جبران خلیل جبران
اینم چندتا شعر از نابغه معاصر شعر ایران : قیصر امین پور: فوت و فن عشق پیش بیا پیش بیا پیش تر تا که بگویم غم دل بیشتر دوست ترت دارم از هر چه دوست ای تو به من از خود من خویشتر دوست تر از آنکه بگویم چقدر بیشتر از بیشتر از بیشتر داغ تو را از همه داراترم درد تو را از همه درویشتر هیچ نریزد بجز از نام تو بر رگ من گر بزنی نیشتر فوت و فن عشق به شعرم ببخش تا نشود قافیه اندیشتر
ای مطلع شرق تغزل چشمهایت
خورشیدها سر می زنند از پیش پایت
ای عطر تو از آسمانها نیلوفری تر
پیچیده در هرم نفسهایم هوایت
آیینه موسیقی چشم تو باران
پژواک رنگ و بوی گل موج صدایت
با دستهایت پل زدی ای نبض آبی
بر شانه های من پلی تا بی نهایت
پس دست کم بگذار تا روز مبادا
در چشم من باقی بماند جای پایت
دستور زبان عشق
دست عشق از دامن دل دور باد!
می توان آیا به دل دستور داد؟
می توان آیا به دریا حکم کرد
که دلت را یادی از ساحل مباد؟
موج را آیا توان فرمود:ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟
آنکه دستور زبان عشق را
بی گزاره در نهاد ما نهاد
خوب میدانست تیغ تیز را
+ نگاشته شده در چهارشنبه پنجم تیر 1387 9:10 توسط قلب پرستو |
این که مدام به سینه ات می کوبد، قلب نیست. ماهی کوچکی ست که دارد نهنگ می شود. ماهی کوچکی که طعم تنگ آزارش می دهد و بوی دریا هوایی اش کرده است. قلب ها همه نهنگانند در اشتیاق اقیانوس. اما کیست که باور کند در سینه اش نهنگی می تپد؟! آدم ها ماهیها را در تنگ دوست دارند و قلبها را در سینه. اما ماهی وقتی در دریا شناورشد ماهی است و قلب وقتی در خدا غوطه خورد قلب است... هیچ کس نمی تواند نهنگی را در تنگی نگه دارد ؛ تو چطور میخواهی قلبت را در سینه نگهداری؟ وچه دردناک است وقتی نهنگی مچاله میشود و وقتی دریا مختصر میشود و وقتی قلب خلاصه می شود و آدم قانع. این ماهی کوچک اما بزرگ خواهد شد و این تُنگ، تَنگ خواهد شد و این آب ته خواهد کشید. تو اما ای کاش قدری دریا می نوشیدی و کاش نَقبی میزدی از تُنگ سینه به اقیانوس. کاش راه آبی به نامنتها می کشیدی و کاش این قطره را به بی نهایت گره می زدی.کاش...... بگذریم.... دریا و اقیانوس به کنار. نامنتها و بی نهایت پیشکش. کاش لااقل آب این تنگ را گاهی عوض می کردی. این آب مانده است و بو گرفته است. وتو میدانی آب هم که بماند می گندد. آب هم که بماند لجن می بندد. و حیف از این ماهی که در گِل و لای بلولد و حیف از این قلب که در غلط بغلتد!...... + نگاشته شده در چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 11:59 توسط قلب پرستو |
خیلی خیلی خوشحال و ناراحتم! خوشحال چون بالاخره این غول امتحانا رو شکست دادم و ناراحت چون دیگه نمی تونم پرستوی عاشقم رو ببینم! البته این انتظار فقط ۲۰ روز طول می کشه!! در ضمن از همه دوستانی که نظر میذارن خیلی خیلی مرسی هستم و خواهش میکنم که فقط و فقط راجع به محتوای وبلاگ نظر بدن ...چون هنوز کامل فرصت نکردم به ظاهر و ژیگول بازیاش بپردازم. + نگاشته شده در سه شنبه بیست و هشتم خرداد 1387 17:21 توسط قلب پرستو |
|
